వీడియో లింక్:
చ. ప్రతిమల పెండ్లి సేయుటకు వందలు వేలు వ్యయించుఁగాని దుః
ఖితమతులైన పేదల ఫకీరుల శూన్యములైన పాత్రలన్
మెతుకు విదల్పదీ భరత మేదిని ముప్పదిమూఁడుకోట్ల దే
వత లెగవడ్డ దేశమున భాగ్యవిహీనుల క్షుత్తులాఱునే.
గుర్రం జాషువా గారు తన ప్రసిద్ధ ఖండకావ్యం అయిన 'గబ్బిలం' (మొదటి భాగం) నుండి గ్రహించిన ఈ పద్యం మానవతా దృక్పథాన్ని, ఆనాటి సమాజంలోని అసమానతలను కళ్లకు కట్టే అద్భుతమైన పద్యం.
ప్రతిపదార్థం:
భరత మేదిని: భరత దేశమనే భూమిలో (భారతదేశంలో),
ముప్పది మూఁడు కోట్ల దేవతలు: ముప్పై మూడు కోట్ల మంది దేవతలు,
ఎగవడ్డ దేశమునన్: నివసించే దేశంలో (దేవతలు ఎక్కువగా ఉన్నారని భావించే పుణ్యభూమిలో),
ప్రతిమల పెండ్లి సేయుటకు: రాయి, లోహపు బొమ్మలైన విగ్రహాల వివాహాలు జరిపించడానికి,
వందలు వేలు వ్యయించున్ కాని: వందలాది, వేలాది రూపాయలు ఖర్చు పెడతారు గానీ,
దుఃఖిత మతులైన: దుఃఖంతో కూడిన మనసులు గల,
పేదల: దరిద్రులయిన వారియొక్కయు,
ఫకీరుల: భిక్షాటన చేసే పేదల యొక్కయు,
శూన్యములైన పాత్రలన్: అన్నం లేక ఖాళీగా ఉన్న కంచాలందు,
మెతుకు విదల్పదు: ఒక్క అన్నపు మెతుకును కూడా వేయరు.
భాగ్యవిహీనుల: అదృష్టహీనులైన పేదల,
క్షుత్తులు: ఆకలి మంటలు,
ఆఱునే: చల్లారుతాయా? (శాంతించవు కదా!)
భావం:
ముప్పై మూడు కోట్ల మంది దేవతలు కొలువుదీరారని, ఇది పుణ్యభూమి అని గర్వంగా చెప్పుకునే మన భారతదేశంలో ప్రజల తీరు ఎంత విచిత్రంగా ఉందో చూడండి! దేవుళ్ల విగ్రహాల పెళ్లిళ్లు, ఉత్సవాలు ఘనంగా చేయడానికి వందలు, వేలు ఖర్చు పెడతారు. కానీ, ఆకలితో అల్లాడిపోతున్న పేదల, అభాగ్యుల, ఫకీర్ల ఖాళీ పాత్రల్లో కనీసం ఒక్క మెతుకు కూడా వెయ్యరు. ఇలాంటి సమాజంలో దేవుడి పేరిట ఆర్భాటాలు చేస్తూ, పక్కనే ఉన్న పేదల ఆకలి మంటలను పట్టించుకోకపోతే ఆ నిరుపేదల ఆకలి తీరుతుందా? కచ్చితంగా తీరదు.
విశేషాలు:
గ్రంథ విశేషం:
మహాకవి జాషువా గారు తన 'గబ్బిలం' కావ్యంలో, కాశీ విశ్వేశ్వరుని దర్శనానికి వెళ్లే ఒక నిరుపేద దీనావస్థను వర్ణిస్తూ ఈ పద్యం ద్వారా సమాజంలోని డొల్లతనాన్ని ఎత్తిచూపారు.
సామాజిక స్పృహ (మత పిచ్చికి వ్యతిరేకం):
ఆచారాల పేరుతో, విగ్రహాల ఉత్సవాల పేరుతో డబ్బంతా వృథా చేయడం కంటే, ఆకలితో అలమటించే మనుషుల ఆకలి తీర్చడమే నిజమైన దైవారాధన అని కవి గట్టిగా చాటిచెప్పారు.
వ్యంగ్యం:
"ముప్పదిమూఁడుకోట్ల దేవతలు ఎగవడ్డ దేశమున" అనే ప్రయోగంలో కవి యొక్క వ్యంగ్యం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. కోట్లకొద్దీ దేవుళ్లు ఉన్న దేశంలో మనుషులు మాత్రం కనీస మానవత్వం లేకుండా ఉంటున్నారనే వైరుధ్యాన్ని ఈ పద్యం తీవ్రంగా ప్రశ్నిస్తుంది.
పద ప్రయోగం:
"దుఃఖితమతులు", "శూన్యములైన పాత్రలు", "మెతుకు విదల్పదు" వంటి పదాలు పేదల దైన్యాన్నీ, ధనికుల నిర్లక్ష్య వైఖరిని హృద్యంగా ఆవిష్కరిస్తాయి.
జాషువా ముద్ర:
అంటరానితనాన్ని, పేదరికత్వాన్ని, సామాజిక అసమానతలను తన కవితాస్త్రాలతో ఎదిరించిన అభ్యుదయ కవి జాషువా గారి మానవతావాదానికి ఈ పద్యం నిలువెత్తు నిదర్శనం.
